X
تبلیغات
رایتل

اپی نوروزی

وبلاگ ابوذر نوروزی نژاد

نمایشگاه نقاشی جهانبخش صادقی

این خبر می خواستم چند روز پیش بنویسم که ...

نمایشگاه نقاشی آقای جهانبخش صادقی از تاریخ ۱۳۸۹/۱۰/۲۶ در نگارخانه زنده یاد کوروش گرمساری واقع در فرهنگسرای طوبی بندرعباس شروع شده است و به مدت یک هفته پذیرای بازدیدکنندگان است.

آقای جهانبخش صادقی طی تصادف با یک دستگاه اتومبیل آن هم در حالی که پرچم هایی را به مناسبت روز عاشورا نصب می کرد. قطع نخاع شد. تلاش او برای نمایش نهادن توانایی هایش در نقاشی قابل تقدیر است.

تاریخ ارسال: سه‌شنبه 28 دی‌ماه سال 1389 ساعت 15:36 | نویسنده: ابوذر نوروزی نژاد | چاپ مطلب 1 نظر

مُهر هفتم

تو کودکی ات را در گوش ت جار می کشی

که مرگ را بر در دیوار ویران

                              دیدار کرده ای

دی شب

         خواب بر چشم نداشتی

                             که سالشمار زندگی ات در برابر دیدگان

                                                                   مست قومی

                                                                            چاک پیرهن

                                                                             به نظاره نشسته بودی

                                                                                       در انعکاس واژگونه

                                                                                                   در جامی بلورین

                                                                       میان هوچی بازی پست حیوانات انسان رو

بی اختیار بر کرانه ساحل

                 دست در جیب... بی خیال

                                امتداد ابرها را دنبال می نمایی

هرازگاهی چشمانت را به سحر

                         زیبا چشمانی فریفته

                                           می فریفتی

آن هم زمانی که

                  بر گوشه

                         دیواری ویران مرگ را به نظاره ایستاده است

                                                                          هنوز

                                                  تا به اختیار پیش آیی یا نه؟!

تو سیگار وجودت را به دندان گرفته ای

                             خاکستر سوخته تن ات را

                                                 بر باد می فرستی

                                                         سوت می زنی با دستانی در جیب

راه می افتی خیابان های خالی خاکی

                                  در دشتی بی انتها

                                              به امیدن دیدن دوباره آرزوهای خام کودکی

میان موج آبی چمنزار

                  که به هر سو خم می شوند

                                            می گردی و

                                              گردش دوار چرخ گاری

                                                                     به سماعی می ماند

                                                                                       در کوره راه های کوهستانی

                         تو کج بر آن استوار ایستاده ای

                                                    دندان بر گوشه آستین داری

                                                                                   و با افتخار

استخوان های شکسته را به نشانه

                                   بازگشت

                                    چون بذری بر زمین خشک

                                                       به هوا می پراکنی

                                                                   هستی تهی شده ات

                                                                               بسان خاکستر مردگان شرقی

                                                                                                         چون خاکی نرم

                                                                                                              در حصار مشتی لرزان

پیرزن فرو افتاده دندان

                       جار می کشد:

                                                 (( هر در خت نشان دار کسی ست

                                                                    و هر زوزه باد

                                                                                از روزگاری دور می گوید ))

با صدای بلند

                      می روی، می دوی

                                       دستانت را به هوا می پراکنی

                                                            می خندی و... سوت می زنی

زمانی که مرگ گام بر می دارد

                           تو گل های سرخ چیده در دامنت

                                                          را تقدیم می کنی

راست می گویی: (( این راز زندگی است!))

 


 

۱۳۸۹/۱۰/۲۰   --- نیمه های شب ( که دیگر ۱۳۸۹/۱۰/۱۹ نبود.)

تاریخ ارسال: پنج‌شنبه 23 دی‌ماه سال 1389 ساعت 08:28 | نویسنده: ابوذر نوروزی نژاد | چاپ مطلب 4 نظر
( تعداد کل: 5 )
   1      2     3   >>
صفحات